In juni 1998 kreeg Stedenkontakt dankzij burgemeester Rein Welschen die in Bialystok de projecten van de stichting had bezocht en op de hoogte was van de plannen van de stichting om zich ook te gaan richten op de Eindhovense burger het gebouw Laagstraat ter beschikking met als voorwaarde dat de stichting bewoners uit de toen Impulswijk geheten De Bennekel en Genderdal bij haar werk zou betrekken. In die periode werkte ik aan het door de EU gefinancierde project "Back to the Community": psychiatrische patiënten in Bialystok een plek in de maatschappij geven door het opzetten van een Inloophuis, een Casemanagement team en Begeleid wonen. In het kader van dit project reisden vele experts die zich in Eindhoven met mensen met psychiatrische problematiek bezighielden, met mij mee naar Bialystok. Door hen wist ik dat er een dringende behoefte in Eindhoven was aan dagbesteding voor deze bevolkingsgroep.

Een coacher van de "Grote Beek", later GGzE, begon met een groep patiënten, met deelnemers en een beroepskracht van "De Boei" en vrijwilligers van Stedenkontakt aan het renoveren van het totaal verwaarloosde gebouw en het inzamelen van goederen. De deur ging open voor mensen met een kwetsbare achtergrond en de toeloop was zo groot dat er al snel behoefte was aan permanente coördinatie om het werk in veilige banen te leiden. Ik maakte een projectomschrijving, kreeg subsidie van de Gemeente voor een periode van 2 jaar en ging i.p.v. lesgeven fulltime werken in de Laagstraat: een stimulerende omgeving scheppen waarbinnen de zich steeds uitbreidende doelgroep van mensen met allerlei problematiek zich zou kunnen ontplooien. Ondertussen breidden de projecten in Bialystok zich steeds uit, ook daar bestond de doelgroep steeds uit kwetsbare mensen, betaald personeel met wie ik dagelijks contact had leidde het werk daar in goede banen.

De Gemeente subsidieerde het projectmatig werken met en in Bialystok, de subsidie voor De Sociale Activering in de Laagstraat werd echter niet verlengd: de stichting moest persoonsgebonden financiering zoeken voor de mensen met we zij werkte en ging deelnemen aan aanbestedingen voor reïntegratietrajecten. Dit lukte wel, maar was slechts mogelijk voor een beperkt aantal mensen terwijl de toeloop van cliënten al of niet verwezen door de GGzE, Novadic, Neos etc. enorm was. Al snel ondersteunden 3 betaalde beroepskrachten het dagelijkse werken met hen. Hun salarissen werden betaald uit de opbrengst van de Kringloopwinkel, die ook steeds meer geprofessionaliseerd werd om rust en veiligheid te scheppen voor alle vrijwilligers maar ook om het hoofd te kunnen bieden aan de snel groeiende concurrentie op Kringloopgebied.

Beschikking over door de gemeente gesubsidieerd gebouw onontbeerlijk
Aan onderhoud en renovatie van het gebouw had de stichting een grote kostenpost: in 10 jaren € 275.000,-. De stichting hoefde echter geen huur te betalen en via het BIC (Bureau Internationale Coördinatie) kreeg de stichting een tegemoetkoming in de kosten van verwarming die echter bij lange na niet alle kosten dekten: de oude school is oud en "vreet" energie. Dank zij de beschikking over het gebouw echter kon de stichting haar sociale activiteiten steeds verder professionaliseren en werken nu meer dan 100 vrijwilligers waaronder een groot deel begeleid in de Laagstraat. Zie artikel blz. 12

Het instrument van de Sociale Activering is de Kringloopwinkel in de Laagstraat. De beschikking over een voordelig, dus door de gemeente gesubsidieerd gebouw, is daarbij onmisbaar: vrijwilligers verdienen er zélf geld voor het realiseren van de doelstelling. Voor veel deelnemers aan de activeringsactiviteiten blijkt financiering namelijk niet mogelijk, zij zijn cliënt van instellingen waarbij facturering voor door Stedenkontakt geleverd werk niet mogelijk is, terwijl ook persoonsgebonden financiering momenteel ook dikwijls niet mogelijk blijkt. Stedenkontakt wil hen niet wegsturen en kan hen momenteel begeleiden dankzij de Gemeentelijke subsidie die eigenlijk bedoeld was voor Bialystok maar waarvan het grootste deel al jarenlang wordt aangewend voor de Eindhovense burger die aan de rand van de samenleving staat.

De vele door Stedenkontakt in Bialystok geïnitieerde projecten worden inmiddels uitgevoerd door de stichting SKMBE. Deze opereert volledig zelfstandig en financiert haar projecten helemaal zelf uit de opbrengst van een Kringloopwinkel bevoorraad vanuit Eindhoven. Ook in Bialystok is Sociale Activering namelijk het hoofddoel: wanneer mensen er aankloppen voor de Voedselbank van SKMBE, wordt hen gevraagd een handje te helpen in de Poolse Kringloopwinkel, via een taak stromen ze dan door naar activeringsprojecten en reïntegratietrajecten. Stedenkontakt stuurt dus geen geld naar de counterpart maar alléén goederen voor het werkervaringsproject / Kringloopwinkel.

Hoofdactiviteit van de stichting nu vastgelegd in nieuwe statuten
Het al 10 jaar bestaande dagelijkse werk voor en mét de Eindhovense burger was niet opgenomen in de in 1993 vastgelegde statuten die immers gericht waren op "Het werken voor de verbetering van het welzijn voor de inwoners van de Poolse stad Bialystok". De stichting verandert nu formeel haar doelstelling in: "Het scheppen van een omgeving waarbinnen mensen met een kwetsbare achtergrond zich kunnen ontplooien en sociaal geactiveerd worden, zodat ze deel (gaan) nemen aan de maatschappij, hun netwerk uitbreiden en werkervaring op kunnen doen zodat hun afstand tot de arbeidsmarkt verkleind wordt. De stichting biedt tevens aan justitiabelen de mogelijkheid te rehabiliteren".

Kringloopwinkels: ervaringsplekken voor Sociale Activering

Kwetsbare mensen werken bij Stedenkontakt aan hun toekomst, het gebouw in de Laagstraat staat daarbij centraal! Zonder dit gebouw en financiële steun daarvoor van de Gemeente Eindhoven kan de stichting de Eindhovense kwetsbare burger niet begeleiden naar een toekomst waarin hij zélf de regie heeft.

Stichting Eindhoven – Bialystok helpt ook Indiase Leprapatienten
Monique en Tom Brouwer van de Kempische Stichting Magilcchi Foundation bezochten in juni een arme streek in Zuid-India. Een kort interview.

Wat heeft Eindhoven - Bialystok hier mee te maken?
Monique: "Eindhoven – Bialystok geeft materialen die in India hard nodig zijn. Zoals verband, dat Mien en Frans al maanden apart houden; ziekenhuiskleding; rekkousen, zwachtels; rolstoelen, rollators, onderzoeksbanken en ga zo maar door."

Waar komen al die spullen dan terecht?
Monique: "We bezochten twee particuliere ziekenhuisjes die eerstelijns zorg aan leprapatienten geven. Dáár komen meubilair en hulpmaterialen terecht. Verband, compressen en zwachtels gaan rechtstreeks naar de mensen. We hadden voorbeeldmateriaal meegenomen in onze koffers, en we mochten dat meteen het veld mee innemen…en wat je dan ziet…"

Vertel: hoe is de situatie daar?
Tom (verzucht:) "ja, schrijnend hè, te zien dat mensen zo weinig weten van de relatie tussen hun gezondheid en heel basale hygiene, zoals handen wassen, wonden verzorgen. Dat vraagt om discipline en anders leven. Hoopgevend is dat de enthousiaste veldwerkers daar, met deze boodschap, een enorme verbetering kunnen bewerkstelligen."

Monique: "de Leprazending heeft ook een afdeling in Chennai, dat is ‘maar’ 150 km verderop. Wij hebben deze twee ziekenhuisjes met hen in contact gebracht. Zo kunnen ze straks gratis medicijnen krijgen. Echt gaaf – mensen hebben hier zelf het geld niet voor…"

Stichting Onderwijs voor Weeskinderen in Malawi
Al enige jaren mogen wij, de Stichting Onderwijs voor Weeskinderen in Malawi, naaimachines bij u ophalen. Allereerst onze hartelijke dank daarvoor. Onze stichting houdt zich in eerste instantie bezig met het werven van fondsen in Nederland om schoolgeld te kunnen betalen voor weeskinderen in Lilongwe in Malawi. Het basisonderwijs is daar gratis maar het voortgezet onderwijs niet. Door het schoolgeld te betalen kunnen zij toch naar school en daarna werk vinden. Hierdoor geven wij ze een kans in eigen levensonderhoud te voorzien en vaak ook in die van hun familie.

De weeskinderen wonen niet in een weeshuis maar bij een oma, tante of samen met broertjes en zusjes, waarbij de oudste voor de jongere kinderen moet zorgen. Ook worden kinderen die slechts één ouder hebben, meestal is dat de moeder, als weeskinderen beschouwt. Dit komt in Malawi veel voor omdat er veel mensen sterven aan AIDs of malaria. De gemiddelde leeftijd is er 39 jaar.

Het leslokaal waar de vrouwen leren naaien en breien.

U zult zich afvragen wat naaimachines hiermee van doen hebben? De omgeving van de kinderen is zéér arm, wij houden ons daarom ook bezig om mensen in de leefomgeving van de kinderen te helpen. Dit doen wij door het verzenden van o.a. ziekenhuis apparatuur en dekens. Daarnaast repareren wij naaimachines en sturen deze naar de parochie waar de kinderen wonen. Daar is een organisatie waar vrouwen kunnen leren naaien. Als ze dat kunnen, krijgen ze een naaimachine. Hiermede kunnen ze dan in tenminste een deel van hun levensonderhoud voorzien b.v. door het maken van schooluniformen. De meeste van de naaimachines die we hebben gestuurd zijn afkomstig van uw stichting. Wij zijn daarom zeer blij dat we de machines bij u mogen ophalen. Wij danken hartelijk!

"Zij heten de Geluksvogels en blijkbaar hebben ze veel geluk. Door hun initiatief collecteerden zaterdag politieagenten, padvinders, vertegenwoordigers van de overheid, verpleegsters, brandweermensen en vele andere vrijwilligers bij de kassa’s in 5 grote supermarkten voor het Hospitium in Bialystok. De actie is opgezet om aandacht te vragen voor het Hospitium en geld in te zamelen voor de instelling waar zwaar zieke mensen in hun laatste levensmaanden verpleegd worden die geen thuis hebben. De vrouwengroep herhaalt de inzamelingsactie van vorig jaar, die 40.000,- Zl opbracht (€ 10.000,- ) Voor dit bedrag werden anti-doorlig matrassen gekocht, zuurstof apparatuur, koelkasten, een wasmachine en een afwasmachine. In mei werden alle geschenken aan het tehuis overhandigd.

De dames van SKMBE hebben nu een nieuw doel: ze willen mee helpen om de uitbreiding van het gebouw te realiseren. Het tehuis neemt jaarlijks wel 200 patiënten op, maar is toch nog te klein. Al 2 jaar komen er alleen door overlijden plaatsen vrij in het Hospitium, dat de enige instelling is in Bialystok waar zieken die opgegeven zijn, maar thuis niet verzorgd kunnen worden de mogelijkheid krijgen waardig te sterven. Het Hospitium wil haar accommodatie uitbreiden en zo ruimte maken voor 20 extra bedden. De actie van vorig jaar wordt nu vervolgd en moet met een langere periode van inzameling, in meer grote supermarkten en het inschakelen van meer mensen uit allerlei beroepsgroepen in uniform meer opleveren, ook de burgemeester van Bialystok en de commandanten van de regionale politie en brandweer gaan meedoen. Het schijnt dat het woord Hospitium veel harten opent voegt Beata Falkowska,van de stichting toe. Tot en met mei 2010 zullen er elke maand acties plaats vinden in winkelcentra, ook bij banken zullen collectebussen staan. Met Kerstmis zal de vrouwengroep van de stichting weer een concert geven voor hetzelfde doel."

Politie, brandweer en het gemeentebestuur ondersteunen de inzamelingsactie voor het Hospitium in de supermarkten

Tot zover het artikel uit de krant. Ook voor Stedenkontakt in Eindhoven is de actie in Bialystok een groot succes. Immers de vrouwen van de groep "De Geluksvogels" waren in begin jaren ‘90 de moeders van de gezinnen die in de rij stonden voor pakketten met voedsel uit Eindhoven. Toen na de aankoop van een eigen pand in 1998 de stichting in Bialystok de arme gezinnen ging ondersteunen met bewustwordingsprogramma’s en themagroepen, zette een aantal vrouwen zélf de groep Szczeciary op "De Geluksvogels". "Want", zeggen de dames: "Wij hebben geluk, want wij kennen die stichting uit Nederland". De vrouwen leerden, ondersteund door psychotherapeuten en groepstherapeuten die door de stichting betaald werden, omgaan met groepsgenoten, contacten leggen, overleggen, overeenstemming bereiken in de groep en nu dus onder leiding van Jadwiga Janowik een grote actie opzetten.

Trouwe klanten sparen inpak materialen
Relaties en klanten sparen steeds verpakkingsmaterialen en geven die af in de Laagstraat. In plastic tijdschriftenhoesjes wordt speelgoed verpakt en in de kleine winkel boven worden de verkochte artikelen in de builen verpakt. De stichting heeft met opzet geen eigen plastic tassen met opdruk, gekochte goederen gaan mee naar huis in een gebruikte tas. Het hergebruik van goederen heeft zo in de Laagstraat steeds de hoogste aandacht!

Kringloopwinkel in Bialystok krijgt een nieuw gebouw
De gemeente Bialystok heeft goedkeuring verleend aan de Poolse partnerstichting om een gebouw van 720 m2 te bouwen aansluitend bij het gebouw van Stedenkontakt in Bialystok. Evenals in Eindhoven heeft het gebouw als bestemming het bieden van werkervaring aan kwetsbare mensen om hen dagstructuur te leren, hun vaardigheden te vergroten en hun netwerk uit te breiden. Hierdoor krijgen mensen weer zin in het leven en wordt de afstand tot de arbeidsmarkt verkleind. Op 28 augustus is een aannemer begonnen met de ruwbouw, deze moet op 1 januari 2010 klaar zijn. De Gemeente Eindhoven subsidieerde in 2008 / 2009 met € 17.000,- het maken van de bouwtekeningen en het treffen van de voorbereidingen. Voor de ruwbouw heeft de stichting via het BIC (Bureau Internationale Coördinatie) weer voor hetzelfde bedrag subsidie aangevraagd.

Jaarlijks uitstapje vrijwilligers voor de 10^e keer
Voor het vele werk dat steeds door de vrijwilligers wordt verzet wil de stichting de vrijwilligers graag danken, dit gebeurt o.a. door een jaarlijks uitstapje. Dit jaar werd dat voor de 10e keer georganiseerd. Vrijwilligster Marianne doet verslag: "Het weer was super, de Kasteeltuinen van Arcen waren oogverblindend en de boottocht met lunch op de Waal was heerlijk ontspannend. Het gezellige etentje in Zeeland was een smakelijke afsluiting van de bijzonder geslaagde dag! Alles was keurig verzorgd en zeer goed geregeld en iedereen heeft met volle teugen genoten van deze dag vol verrassingen. Het was leuk om met zoveel gemotiveerde vrijwilligers een dag op stap te gaan!

Uitnodiging: Grote Speelgoedmarkt en Kerstochtend
De stichting organiseert vanaf 30 oktober tot Sinterklaas een grote speelgoedmarkt met véél nieuw speelgoed en merkspeelgoed Lego / Duplo K’nex, Meccano en Playmobil. Elke dag zal speelgoed worden aangevuld. Op zaterdag 19 December is de jaarlijkse kerstochtend voor relaties en belangstellenden. Ook deze keer zal er life Poolse muziek gespeeld worden.

Kleine tweedehands meubeltjes worden kunstwerken
Bij Creatief Keramiek Atelier De Drie-ster toveren mensen met een verstandelijke beperking de van Stedenkontakt gekregen kleine meubeltjes om tot ware kunstwerken. Deze en prachtig keramiek zijn te koop in een winkeltje in de Schootsestraat 124a waar de doelgroep de klanten enthousiast helpt.

Véél goederen nodig voor Kringloopwinkels, opbrengst voor humanitaire projecten
Met het transport van 28 juli jl. vertrokken behalve kleine meubelen ook maar liefst 1282 dozen naar de winkel in Bialystok. De partnerstichting daar verkocht in de eerste 3 weken na het transport al voor € 10.000,- Met dit geld worden eigen projecten gefinancierd: een Voedselbank, een Studiefonds, een Schoolboekenfonds, vrouwengroepen etc. Poolse mensen verdienen zo zélf het geld dat nodig is voor hun eigen projecten. Dit kan door de overtollige goederen uit Eindhoven.

Verandering in het bestuur
De heer Hans Hendriks, die jarenlang Polen een groot hart toedroeg, moet vanwege drukke werkzaamheden zijn bestuursfunctie neerleggen. De heer Bert Arts wordt nu voorzitter. Het bestuur, directie en vrijwilligers danken Hans hartelijk voor zijn inzet.

wethouder Mevrouw Mittendorf overhandigd de Vrijwillgerspenning aan Rein Geboers

Tijdens een feestelijke ochtend op 26 juni in het gebouw van de stichting reikte wethouder Mevrouw Mittendorf de Vrijwilligerspenning van de Gemeente Eindhoven uit aan een grote groep vrijwilligers die al meer dan 12½ jaar bij de stichting werkten,
4 vrijwilligers werkten al vanaf 1991 bij de stichting.
Hier volgt een overzicht van de onderscheiden vrijwilligers met hun taken.

Bijna alle vrijwilligers steunden jarenlang een gezin in Polen.

Op dit moment zijn er ongeveer 110 mensen gedurende enkele dagen per week in het gebouw van de stichting in de Laagstraat werkzaam. Onder hen bevinden zich 100 vrijwilligers, van wie er ongeveer 40 een kwetsbare achtergrond hebben, iedereen heeft een taakomschrijving en is gekoppeld aan een vaste afdeling. Drie betaalde beroepskrachten, ondersteund door 5 stagiaires van Fontys en het ROC leiden het werk in veilige banen. Het werk is zo georganiseerd dat het een uitdaging is, het werk moet inspireren en bijdragen aan persoonlijke ontwikkeling. De stichting moet er echter op letten dat er niet te veel mensen deelnemen die een intensieve begeleiding nodig hebben terwijl er niet voor betaald wordt: het personeel moet ook betaald worden.

Onder de min of meer niet vrijwillige medewerkers zijn de cliënten van Reclasseringsinstellingen die een taakstraf hebben of personen die aan het einde van een penitentiair programma moeten resocialiseren. Bij de stichting komen ze in aanraking met de onbaatzuchtige inzet van vele vrijwilligers én kwetsbare mensen. Ze krijgen waardering voor hun inzet.

Annie bemant de kassa in de winkel met de kleine spullen en bijzondere platen en boeken

In het kader van een maatschappelijke stage verrichtte een leerling van De Vrije School, twee weken lang bij de stichting allerlei taken. Tijdens het eindgesprek vertelde zij onder de indruk te zijn dat er bij de stichting veel mensen werken met een erg uiteenlopende achtergrond. "Ik was er al een hele week en kwam er toen pas achter dat ik werkte met patiënten, ex-verslaafden en mensen die gestuurd waren door de Reclassering. Het zijn allemaal gewone mensen".…..

Nogal eens blijven mensen die een taakstraf hadden, na de contractperiode bij de stichting. Ze willen graag een bijdrage leveren aan het zinvolle werk van de stichting of ze hebben onvoldoende structuur in hun eigen leven en willen die opbouwen bij de stichting, want: "Het is hier gezellig, ik mag zijn wie ik ben…"

Elke dag wordt er samen gegeten in de koffiekamer. Vrijwilliger Panagiotti verzorgt de lunch met altijd iets warms zoals soep en een salade. Op woensdag kookt "ons Anny", geholpen door Yvette een complete warme maaltijd voor maar liefst 40 personen! De maaltijden zorgen voor structuur van de dag en het bevorderen van saamhorigheid, ook leren de mensen elkaar kennen, gedurende het werken zijn ze immers op hun eigen werkplek in het grote gebouw.

Peter: elke dag trots op een goede verkoop van de meubelafdeling

Meer mensen in Eindhoven verkeren in grote financiële problematiek. Ook bij de stichting zijn deelnemers die te maken hebben met schuldsanering, een lage uitkering en vaste hoge kosten. In 2008 is de stichting daarom begonnen met het vergoeden van aanwezigheid en reiskosten. Dit wordt door de vrijwilligers erg gewaardeerd. Een aantal vrijwilligers ziet af van de vergoeding, zij komen dan in aanmerking voor het opvoeren van een gift bij de belasting. Stedenkontakt is immers een ANBI organisatie: een Algemeen Nut Beogende Instelling, de gift is dus aftrekbaar voor de belasting. Met de vrijwilligersvergoeding was in 2008 een bedrag van € 25.000,- gemoeid: goed besteed geld waarmee respect en dank betoond kan worden aan de vrijwilligers.

Een van de vrijwilligers uit de Laagstraat stuurde me onlangs een e-mail berichtje: "Verder wil ik je nog laten weten dat ik enorm plezier heb in mijn werk bij de Stichting. Een vriend zei pas tegen me: ‘Als je zo graag wat voor hen betekent, waarom steek je de tijd die je er besteedt niet gewoon in eigen projecten, en schenk je vervolgens de opbrengst aan hen? Dat is toch veel rendabeler.’  Ik heb daar eerlijk gezegd ook wel eens aan gedacht, maar weet je, Riet, ik ga fluitend naar de Kringloop. Als ik binnenkom en ik zie die trouwe Frans al weer achter de balie zitten, ik hoor Brigitte al weer op haar laarzen door ‘t gebouw snellen, ik zie jouw vriendelijke gezicht en je groet, ik hoor Thea weer mopperen op de gang - wel, dat vind ik gewoon hartstikke tof. Kwart voor elf koffie, even kletsen met bijvoorbeeld Chris of Niels, heerlijk. Kortom, werken bij jullie is ontspanning, een hobby die ik niet wil missen. Tot woensdag! Groet, G.

Nu ruim anderhalf jaar geleden ben ik afgestudeerd aan de Design Academy. Deze opleiding bracht mij hier in Eindhoven. Al vrij snel nam iemand mij toen een keer mee naar "Goed voor Polen" , ik vond het er meteen te gek. Al die verschillende spulletjes en zo mooi gecategoriseerd. Middagen lang m’n fantasie laten rollen over hoe je dit ding nou weer zou moeten gebruiken...
het was daar altijd eindeloos snuffelen met veel medestudenten.

Na een paar jaar heb ik een keer een project gedaan in het teken van de kringloopwinkel: doel was de oude spullen een tweede leven te geven door ze een bewerking te geven. Ik was nog steeds gegrepen door de categorieën: al die stoelen op elkaar, het was alsof ze bij elkaar op schoot zaten. En al die lampen met een verschillende historie. Sommige werden voor mij als persoontjes. Gewapend met rolletjes tape en draad begon ik spullen te verbinden en ze te voorzien van een nieuwe ‘huid’. Dit resulteerde in de stackingchairs en de tapepot.

Na mijn afstuderen zag ik een tekening van een illustrator uit LA. Een print met allerlei stoelen, en voor stoelen heb ik nu eenmaal een voorliefde. Een van deze stoeltjes kleurde ik in met rood, geel en blauw. Diezelfde nacht nog heb ik een "blokkenstoel" in elkaar gelijmd, hiervan een foto gemaakt en deze opgestuurd naar LA. ‘’Dit is jouw stoel James’’ schreef ik hem, James vond het te gek omdat we vanuit een andere discipline naar dezelfde tekening hadden gekeken. (zie Omslag Nieuwsbrief) De eerste keer dat ik bij Stedenkontakt blokken kwam halen vroeg ik Riet, ‘’Heeft u houten blokken voor me?’’ ‘’Hoeveel wil je d’r hebben jongen?’’, zei ze.  ‘’Nou, ehh vijfduizend...?! Heeft u dat’’?

De kunstenaar met zijn "brickchair" en zijn "chandelier"

Onlangs heb ik de ‘brickchair’ op de meubelbeurs van Milaan gepresenteerd, en het eerste prototype ervan verkocht. we hebben ook gesproken over een productie van blokkenmeubilair. Inmiddels maakte ik een "chandelier" met een spanwijdte van 2 meter

Sindsdien heb ik met Riet de afspraak dat zij mij voorziet van allerlei houten blokken. Ongesorteerd, alles in een grote ton door elkaar. Die gebruik ik dan weer om de blokkenmeubels van te bouwen. Ik gebruik het liefst de oude blokken, deze hebben meer ziel en de diversiteit is groot. Laatst vond ik een blokje waar met stift POLISIE op staat, dat ontroert me dan. Riet vertelde me laatst dat het uren uitsorteren scheelt als ik de blokken koop, op naar de tienduizend dus……